Foka szara
Halichoerus grypus (Fab.)
Największa z bałtyckich fok. Liczebność jej populacji na Bałtyku wynosi ok. 20,5 tys. sztuk. Ubarwienie jest bardzo różnorodne, od ciemnobrązowego do jasnoszarego, jednak samce są zawsze ciemniejsze z jasnymi plamkami, samice jaśniejsze z ciemnymi plamkami na grzbiecie.
Samce dorastają do 2,5 m a nawet 3 m, osiągając ciężar 300 kg, samice są nieco mniejsze - ich maksymalna długość wynosi ok. 2 m, a ciężar 180 kg.
Para fok szarych (po lewej samiec, po prawej samica).
Foto: R.Kretkiewicz
Mają wydłużony, przypominający psi, pysk, który u dorosłych samców jest charakterystycznie uwypuklony. Nozdrza są szerokie, w kształcie litery W.
Foki te są zwierzętami stadnymi, zasiedlają głównie strefę przybrzeżną północno-wschodniego Bałtyku, niekiedy wpływają rzekami w głąb lądu. Rozmnażają się zarówno na brzegu, jak i na lodzie, na przełomie lutego i marca. Okres godowy przypada na luty i marzec. Samce gromadzą wokół siebie haremy i bronią ich wraz z terytorium. Samice po 11,5-miesięcznej ciąży rodzą zwykle jedno młode. Przychodzi ono na świat pokryte białym, gęstym futrem (zwanym lanugo), które traci w czasie pierwszych 2 - 3 tygodni życia.
